میلگرد جهانی در آستانه شکستن کف قیمتی

در حالی که فشارهای نزولی بر بازار جهانی میلگرد در حال فروکش است، هنوز تقاضای کافی برای آغاز یک حرکت صعودی ملموس مشاهده نمی‌شود. تحلیل‌گران بر این باورند که مسئله اصلی بازار دیگر نه صرفاً حجم تقاضا، بلکه تعیین تکلیف «کف قیمتی» و چگونگی انتقال هزینه‌های تولید به قیمت‌های نهایی است. در این میان، چین با آزمودن سطوح حمایتی، ترکیه با چالش افزایش هزینه‌های خوراک و اروپا با استراتژی امتناع از اعلام نرخ رسمی، هر کدام مسیر متفاوتی را در پیش گرفته‌اند که مستقیماً بر بازار فولاد ایران نیز سایه افکنده است.

به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، بازار جهانی میلگرد در نقطه‌ای قرار گرفته که دیگر نمی‌توان آن را با یک روایت واحد توضیح داد. در چین، قیمت‌ها در محدوده‌ای قرار گرفته‌اند که نشانه‌هایی از شکل‌گیری حمایت در آن دیده می‌شود؛ در منطقه خاورمیانه و به‌ویژه ترکیه، رشد هزینه قراضه و حمل، کف هزینه تولید را بالاتر برده و در اروپا، کارخانه‌ها حتی از اعلام نرخ قطعی خودداری می‌کنند. این سه رفتار ظاهراً متفاوت، یک پیام مشترک دارند: فشار برای کاهش قیمت در حال ضعیف شدن است، اما هنوز تقاضای کافی برای شکل‌گیری یک موج صعودی فراگیر وجود ندارد. بنابراین، مسئله اصلی بازار میلگرد دیگر فقط میزان تقاضا نیست؛ بلکه محل شکل‌گیری «کف قیمتی» و نحوه انتقال هزینه‌ها به بازار است.

چین: جدال در محدوده ۳۱۵۰ یوان برای تثبیت کف قیمتی میلگرد

قیمت میلگرد در بازار چین اکنون به محدوده ۳۱۵۰ یوان در هر تن رسیده است. اگرچه این ارقام فاصله‌ای عمیق با بازاری پررونق دارد، اما از منظر رفتار معاملاتی، اهمیت استراتژیک یافته است. رکود پایدار در بخش مسکن چین همچنان به عنوان سدی بزرگ در برابر تقاضای داخلی عمل می‌کند، با این حال، امید به بهبود فعالیت‌های ساختمانی در ماه سپتامبر و احتمال تزریق محرک‌های اقتصادی جدید به بازار، باعث شده تا فروشندگان از رقابت برای کاهش بیشتر قیمت‌ها پرهیز کنند.

نکته کلیدی در تحلیل بازار چین این است که حمایت کنونی، لزوماً به معنای استارت یک روند صعودی نیست. در واقع، بازار در حال محک زدن مقاومت خود در برابر فشار عرضه و موجودی‌های انبار است. چنانچه تقاضای فصلیِ مورد انتظار در ماه سپتامبر محقق شود، قیمت‌ها در همین محدوده تثبیت شده و به یک کف قابل‌اتکا تبدیل خواهند شد. در غیر این صورت، این حمایت‌ها تنها جنبه روانی داشته و بازار همچنان در وضعیت تعلیق باقی خواهد ماند. بنابراین، میلگرد در چین در حال حاضر در «آستانه حمایت» قرار دارد، نه «آستانه جهش».

ترکیه: پیشتازی هزینه‌های تولید بر سیگنال‌های تقاضا

در بازارهای منطقه‌ای، داستان کاملاً متفاوتی در حال رقم خوردن است. ترکیه به عنوان یکی از کانون‌های تعیین‌کننده قیمت میلگرد، اکنون با افزایش بهای تمام‌شده تولید دست‌به‌گریبان است. افزایش بهای قراضه وارداتی و بالا رفتن هزینه‌های حمل‌ونقل، فشار مضاعفی را بر تولیدکنندگان فولاد به روش کوره قوس الکتریکی وارد کرده است.

اهمیت این موضوع در آن است که قراضه صرفاً یک نهاده تولیدی نیست؛ بلکه تعیین‌کننده کف قیمتی است که کارخانه می‌تواند با آن محصول خود را عرضه کند. حتی اگر تقاضای فعلی در بازار داخلی ترکیه و کشورهای همسایه توان کافی برای جهش قیمت‌ها را نداشته باشد، افزایش هزینه خوراک عملاً مسیر نزولی قیمت‌ها را مسدود کرده است. برخلاف چین که چشم‌انتظار تقاضاست، در ترکیه حمایت قیمتی ریشه در هزینه‌های تولید دارد. نتیجه مستقیم این وضعیت، فشار به حاشیه سود تولیدکنندگان است که در نهایت، آنان را ناچار به انتقال این هزینه‌ها به خریداران خواهد کرد.

اروپا: بازی قدرت در پسِ پرده «ابهام قیمتی»

رفتار تولیدکنندگان اروپایی، فراتر از خودِ تغییرات قیمت، حائز اهمیت است. در شرایط نرمال، نرخ رسمی کارخانه معیاری برای معاملات است، اما هم‌اکنون کارخانه‌های اروپایی از اعلام نرخ قطعی خودداری می‌کنند. این اقدام در واقع انتقال ریسکِ قیمتی به خریدار است. گزارش‌ها حاکی از آن است که تولیدکنندگان اروپایی برای تحویل‌های سپتامبر و اکتبر، افزایش ۲۵ تا ۳۰ یورویی را هدف‌گذاری کرده‌اند، هرچند بازار هنوز مقاومت می‌کند.

این رویکرد صرفاً یک چالش معاملاتی ساده نیست؛ کارخانه زمانی از اعلام نرخ رسمی سرباز می‌زند که قصد ندارد سقف مشخصی برای مذاکرات تعیین کند. تولیدکنندگان ترجیح می‌دهند با رصد واکنش بازار، قدرت قیمت‌گذاری خود را افزایش دهند. اگر این استراتژی با محدودیت عرضه و بهبود تدریجی مصرف همراه شود، قیمت‌های هدف ممکن است در معاملات واقعی تثبیت شوند؛ در غیر این صورت، شکاف میان نرخ‌های پیشنهادی کارخانه و واقعیت بازار، به یک بحران معاملاتی منجر خواهد شد.

ایران: تأثیرپذیری از نحوه انتقال فشار هزینه‌ها

برای بازار ایران، درسِ اصلیِ این تحولات جهانی، انتظار برای یک جهش ناگهانی قیمت نیست؛ بلکه درک تغییر شکل فشارهای نزولی است. فضای جهانی به‌آرامی از وضعیتی که در آن فروشنده برای حفظ مشتری مجبور به تخفیف‌های سنگین بود، فاصله می‌گیرد.

برای بازار ایران دو سناریوی احتمالی وجود دارد:

۱. سناریوی صعودی/ثبات: در صورت رونق تقاضای چین در سپتامبر و استمرار افزایش هزینه قراضه در ترکیه، قیمت‌های منطقه‌ای مقاومت بالایی نشان خواهند داد. در این صورت، فشار هزینه به بازارهای ایران نیز منتقل شده و قیمت‌ها در سطوح بالاتری تثبیت می‌شوند.

۲. سناریوی نزولی/خنثی: اگر رونق چین محقق نشود، خریداران اروپایی تسلیم نشوند و قیمت قراضه عقب‌نشینی کند، حمایت‌های فعلی فرو ریخته و فشار فروش دوباره به بازار باز خواهد گشت.

فعالان بازار ایران باید سه شاخص کلیدی را همزمان رصد کنند: رفتار قیمتی میلگرد در چین (محدوده ۳۱۵۰ یوان)، روند نرخ قراضه و کرایه حمل در ترکیه، و سرانجام، فاصله میان قیمت‌های هدف کارخانه‌های اروپایی با قیمت واقعی معاملات. ترکیب این متغیرها نشان می‌دهد که آیا افزایش هزینه‌های فعلی تنها حاشیه سود تولیدکنندگان جهانی را می‌بلعد یا به افزایش واقعی قیمت میلگرد در منطقه منجر خواهد شد. مسیر قیمت در ایران، بیش از هر چیز وابسته به نحوه انتقال این فشارهای هزینه‌ای میان قطب‌های منطقه‌ای است.